mihai.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    test
     
    Imaginary Heroes 

    Wordt de Hollywood nou beter? Het zou kunnen zijn of ligt het aan mij? Ik download in de laatste tijd de meeste films die bij imdb meer dan een zeven krijgen. Vroeger dacht ik een paar Amerikaanse films per jaar te zien, die de moeite waard waren om naar huis te mailen. Nu is het bijna elke week raak.
    Lees meer...
    Kingdom of Heaven


    Hoeveel Hollywood films heb je gezien waar de Kaukasisch christelijke types als ?the bad guys? worden geschilderd? Je kan misschien een paar noemen, maar noem maar nog een paar waar donkergetinte, zwarte tulband dragende islamitische types, als de ?good guys? worden beschouwd, en niet als onbetrouwbare, luie hypocrieten. Ridley Scott als de regiseur/producer van de propagandafilm "Black Hawk Down" maakt dit project nog verbazingwekkender. Scott zelf denkt er anders over, namelijk dat hij beide kanten als grijs heeft geschilderd, met goede en slechte christenen en moslims.

    Ridley Scott:
    quote:
    there's this degree of wanting people to accept other people faiths and philosophies. So that is there. That's really what this film is about.

    Lees meer...
    Last days

    Slechts de ongeborenen zullen nooit de laatste dagen hebben. De rest van ons hebben ze allemaal. Voor sommigen zijn deze onverwacht, zoals een dood in een auto-ongeluk. Voor anderen is de dood belachelijk, zoals in je eigen kots verstikken, nadat je je als een varken hebt bezopen.

    En dan heb je de tragische dood. Ik bedoel niet de tragedie voor je moeder en voor je zielige vriendjes, want die zijn helemaal onbelangrijk. Na een jaar zijn ze je weer vergeten en ze zitten weer aan de consumptie. Ik bedoel de mensen die de tragedie in hun manier van zijn als een harpoen verankerd hebben, bestraft voor een onbestaande zonde of voor de zonden van een oorspronkelijke Adam, die je zelf niet opgevoed hebt, maar waarvoor je toch moet beboeten. Deze mensen ademen tragedie, ze hebben met hun moedermelk in over- en zondevloed gekregen.

    Lees meer...
    House of Sand and Fog


    De demon van Laplace heeft je leven via een gordiaanse knop met totaal vreemde anderen verbonden. En voor de zekerheid heeft hij jullie levens communicerende vaten van gemaakt. Vatten met bloed en verloren dromen. Je wil meer bloed voor jezelf, dan gaat een andere onder de mes. Je wilt je eigen dromen laten vliegen, vertrap je iemand’s anders vlinders onder je voet. Je kan niet ademen zonder de andere te wurgen. Verbonden en gebonden moeten jullie de berg van geluk klimmen. Op de top is slechts ruimte voor één. In het ravijn past iedereen. Dit is House of Sand and Fog
    Lees meer...
    It's All Gone Pete Tong


    Het leven van Kurt Cobain was het leven van een parasiet, een bloedzuiger op de tragedie zelf. Het lot slaat Frankie Wilde, daarentegen, op zijn bek met een dove klap. Hij verwacht als hogepriester van de dansmuziek op Ibiza slechts nieuwe pieken te bereiken, of dit seksuele hoogtepunten zijn met hoogblonde, hoogborstige dames, of gewoon high worden, om plotseling zijn hooglied kwijt te raken. Hij kan geen geluid meer horen.

     
     
     
     
    Een vriend vertelt hem dat Frankie’s vrouw hem binnen vijf minuten zal verlaten, voor de vriend natuurlijk, samen met hun kind. De dealers en de hem cocaïne voedende beest, laten hem echter niet in de steek.









    Als monnik verdooft hij zijn huis met isolatie en herrijst hij uit zijn eigen as. Hij produceert, terwijl totaal doof zijnd, een nieuwe album, ontmoet een nieuwe liefde, de juiste deze keer en verdwijnt in de wereld zonder enig spoor.
    Lees meer...

    Palindromes

     


     
    William Shakespeare is in vergelijking met Todd Solondz een hypocriet. Als je denkt aan Solondz’s eerdere films “Welcome to the Dollhouse”, “Happiness”, “Storytelling”, dan denk je aan de weinige films die de mens van zijn zelfgemaakte marmeren sokkel afrukken. Solondz is eerlijk tot op het bot. Als Shakespeare de mens menselijk maakt, met zijn lot vervloekt door goden, maakt Solondz zijn mensen wat ze eigenlijk zijn: beesten. Beesten die niet uit het paradijs zijn geschopt, maar die ze nooit in het paradijs zijn gewest of zullen komen. In feite is er helemaal geen paradijs en God is niet eens geboren.
     
     
     
     
    In Palindromes maken we kennis met het lot van de Amerikaanse tiener, misbruikt, vervreemd en overgelaten aan christelijke fundamentalisten. We verwelkomen Solondz als de tweede Amerikaanse dissident, aan de kant van Noam Chomsky. Vergeet Michel Moore, kijk Todd Solondz. Moore is leuk, een stand-up comedian. Solondz is de stand-up tragedian. Zijn films zijn bijna venijnige satire. Niet voor niks is Happiness door de filmmaatschappij laten vallen. Voor Palindromes moest Soldondz zijn eigen spaargeld gebruiken. Soldondz is te duur voor Amerika.
     
    Solondz spreekt zijn waardering voor Woody Allen uit en de inspiratie is in zijn films te zien. Er is echter een belangrijk verschil. Allen’s lijdzame patiënten zijn ziek aan een kleinburgerlijke kwaal, aanwezig slechts op de psychoanalytische canapés van Manhattan. Nobody gives a fuck about their pain. Solondz paakt het groter aan, hij spreekt over “de mens”. Zijn personages zouden net zo goed Ossama bin Laden kunnen zijn of de melkman van moeder Theresa. Woody Allen is voor salonliberalen. Solondz zet een stempel op de mens: “rebate”. 
     
    Lees meer...

    'Happiness'

     

    Prins Boeddha’s ouders hebben een paradijs voor hun zoon gebouwd. Binnen de muren van hun domeinen werden de mooiste dingen der leven verzameld en de prins groeide van kind af omringd door schoonheid en geluk. Zijn korte ontmoetingen met de buitenwereld namen plaats onder de begeleiding van mentor en als de prins, zelf voor een bepaalde bestemming koos, zorgden de onderdanen dat de weg veel van tevoren vrij was van alles wat de prins zou kunnen beroeren. Boeddha, zonder enige aanleiding voelde dat er iets mankeerde aan deze werkelijkheid en besloot, voor een keer, stiekem het paleis te verlaten om de wereld te zien zoals het was. Tijdens zijn avontuur ontmoette hij een oude mens, een zieke en een lijk. Hij besefte dat het menselijke bestaan door lijden is gekenmerkt en het lijden het gevolg was van de onwetendheid.

     

    ‘Happiness’, zoals de titel het al vertelt, is een film over het lijden, over de illusies en de hypocrisie die wij gebruiken om het lijden te ontwijken. Een van de personages wordt letterlijk ontleden terwijl de kijker wordt psychologisch ontleden van alle lagen gebouwd door de cultuur, maatschappij en ontkenning (zelfontwikkeling).

     

    De methode is drastisch. Onze marmeren kolomen worden met de breekhamer vernield, onze meubels van zeldzame hout krijgen een kettingzaagbehandeling. De Zenmeester deelt een klap in het gezicht bedoeld om te ontwaken, het is de boeddhistische stelling dat, om iets over jezelf te weten, noodzakelijk is om alles te vergeten. De moker is nodig om de versteende morele waarden, gefossiliseerd geraakt door generaties van opvoeding, te verwijderen en gelatinemens van binnen, aan het vergrootglas van Solondz bloot te stellen. Het herinnert aan de zoektocht in de film ‘De vrouw in het zand’ van Heroshi Teshigahara. Het herinnert aan Deconstructing Harry van Woody Allen maar, terwijl Allen is (auto)satirisch, is voor Solondz ‘the human condition’ meer dan een kwestie van luxe. Het herinnert aan ‘The Big Lebowski’ maar de humor is een heel grote zwarte gat waaruit geen enkele lichtstraal kan ontsnappen. Het is ook de anti-hollywood film waar alle personages de tegenovergestelde van de standaard vertellen.

     

    En het Hollywood kon niet tegen zoveel eerlijkheid. Universal Pictures de moddermaatschappij (sorry, ik bedoelde moedermaatschappij) van October Films, wist de film van de markt te houden omdat Solondz zijn pedofiel niet wilt demoniseren. En dat is niet toegestaan de stad der valse engels. Zelfs een zaal vol politiek correcte Nederlanders viel in een totale stilte op het moment dat men het meest moest lachen. Om deze film niet te zien is 30 jaar uit het leven missen.  
    Lees meer...

    Me and You and Everyone We Know

     

    Na de cynicus Tod Solondz hebben de VS een vrouwelijke Solondz voortgebracht: Miranda July. In Me and You and Everyone We Know kneedt July aan de statische pijn van de dagelijkse gemiste treinen. Je blijft elke dag aan je leven klungelen en werkt voortdurend aan de dood, je onafgebroken project, waar je het resultaat van nooit zal zien. Van de Amerikaanse droom ben je allang vergeten, struikelt over relaties en je hebt vooral last van jezelf. Nietig in de suburbia.

    Lees meer...
    Ya lyublu tebya, is een Russische techno-arty movie. In een homo geworden driehoekverhouding tussen twee mannen die van elkaar en van een vrouw houden, probeert iedereen het beste van het leven te maken. De jonge regisseurs hebben veel aan het visuele beeld gewerkt.

     
    Lees meer...

    Manderlay

     

    Als mijn vriendin van kanker zou sterven dan zou ik met Bjork trouwen. Als Bjork onbeschikbaar blijkt te zijn, dan zou ik met Lars von Trier trouwen. Ok, met een aantal voorwaarden: (1) ik moet eerst homo worden. (2) Hij moet eerst homo worden. (3) ik moet me ondertussen niet bedacht hebben. Waarom zou ik een Deense regisseur, geboren uit een communistische moeder, willen trouwen? Hij is immers lelijk. Persoonlijkheden zijn meestaal afschuwelijk in hun privé leven. De reden dat ik met Lars zou trouwen is dat hij om mijn grapjes zou lachen. En mijn vriendin, uit de hemel kijkend, zou mijn trouwerij goedkeuren.


    Lees meer...
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl