mihai.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    test
     
    Hwal
      Hwal


     
     
    De boog is een Koreaanse film van Ki-duk Kim over de menselijke verlangens, over de tradities en het in een maatschappij geworpen worden.
    Een zestigjarige man heeft ooit een babymeisje gevonden en leeft met haar sindsdien op een schip. Ze zouden met elkaar trouwen op haar zeventiende verjaardag. Ze is nu zestien en hij leeft al in een leven als een ceremonie. Elke avond kruist hij geduldig een kalenderdag weg. Hij slaapt in een bed, boven haar bed, en pakt elke avond haar hand vast als vaste ritueel. Hij herhaalt oneindig zijn handelingen, met het geduld van een monnik. Hij heeft de zekerheid van de gelovige, dat je in de hemel komt, als je je elke dag, zonder enige uitzondering, je je aan de ritten houdt. Deze zekerheid is zichtbaar in zijn handelingen. Samen, de oude man en het meisje, hebben een ritueel om de toekomst van hun bezoekers te voorspellen. Zij schommelt aan de buitenkant van het schip, langs het water, voor een Boeddhabeeld. Hij schiet zijn boog vanaf een boot in het Boeddhabeeld, met honderd procent zekerheid dat zij ongedeeld zal blijven.

    Op een dag verschijnt een mooie jonge man op het schip en het meisje ziet hem zitten. Nou is het de vraag welke plicht het meisje tegenover de oude man heeft? De man denkt dat zij een plicht heeft, want hij heeft haar grootgebracht en zorgt goed voor haar. Stel je voor, je sterft op een dag en verschijn je voor God. Nou God, zeg je, krijg ik een tour de hemel, om een mooie plek te kiezen? Ik heb me immers mijn hele leven exemplarisch gedragen. Nooit een zonde begaan. Nee, zegt God, jij gaat naar de hel. Heb ik met jou enig contract afgesloten dat als je je goed zou gedragen je in hemel terecht zou komen? Bedreigd door de mogelijkheid dat het meisje zich zal realiseren dat het contract niet echt een contract is, verandert de oude man van dag tot dag. Zijn rituelen verdwijnen als de zon achter de met sneeuw bedekte bergen (om deze keer de sneeuw sterker dan de zon te maken). Hij streept stiekem elke avond een hele week in de kalender door, om zo de trouwdag bespoedigen. Zij hele morele discipline is verdwenen. Hij is niet meer de gedisciplineerde monnik, maar de door passies verblinde zwakkeling.

    De film stelt vragen over de verwachtingen die de maatschappij van ons heeft. Het meisje groeit met het idee dat haar lot verzegeld is. Zij is vanzelfsprekend de oude man’s bruid. Zij weet niet beter. De oude man verwacht dat zij zijn bruid zal worden en verricht zijn plicht, die in een ongeschreven contract is vastgelegd. Het meisje is echter nooit gevraagd of ze met het contract eens zou zijn. Zij heeft echter nooit iets getekend. Op dezelfde manier worden we geboren in een maatschappij met rituelen, tradities, regels en wetten. De maatschappij verwacht dat wij al deze regels zullen respecteren en zij houdt ze aan haar afspraken. Maar wij, zoals het meisje op het schip, zijn nooit met deze regels ingestemd. Maar welke rechtvaardiging hebben deze regels en wetten? Wij hebben immers geen enkele contract met de maatschappij getekend.
     

    Reacties

    Commentaar
    Jouw naam/bijnaam
    Website url
    E-mail
    Je Punt profiel
    Hou mij op de hoogte
    Ik wil op de hoogte gehouden worden
    Dit is een verplicht veld
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl