mihai.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    test
     
    Moet je dat slikken? Medicijnfabrikanten, Locke, Nozick en Pogge.
    Moet je dat slikken? Medicijnfabrikanten, Locke, Nozick en Pogge.

    Achttien miljoen mensen sterven jaarlijks als gevolg van voorkombare ziektes. Dat is 50.000 mensen per dag, één derde van alle sterfgevallen. Mogen dan medicijnfabrikanten zich op auteursrechten beroepen en zodanig een verbod uitvaardigen op het maken van goedkope kopieën van medicijnen? Filosoof Thomas Pogge zal een duidelijk “nee” zeggen en probeert een aantal van de pro-argumenten onderuit te halen. Één van deze argumenten is bedacht door Robert Nozick in zijn boek "Anarchy, State, And Utopia”, bedoeld als een verdediging van libertarisme.
    Robert Nozick beroept zich op een argument van John Locke. Volgens Locke, als je iets produceert uit je eigen ingrediënten, heb je twee rechten, een recht op het door jou gemaakte ding, en een recht om anderen te verbieden om het ding te gebruiken. Nozick past dit toe op de medische onderzoeker, die door hem gemaakte medicijnen kan beschermen, door anderen te verbieden om het te kopiëren.

    Nozick beroept zich ook op Locke’s proviso (beperkende bepaling). Locke’s proviso beweert dat je alles mag toe-eigenen, wat je in de natuur vindt, zolang je voldoende achterlaat voor anderen. Dat heeft echter een grens. Zodra je de situatie van anderen verslechtert, mag je geen beslag meer leggen op alles wat je in de natuur vindt. Nozick: “A medical researcher who synthesizes a new substance that effectively treats a certain disease and who refuses to sell except on his terms does not worsen the situation of others by depriving them of whatever he has appropriated. The others easily can possess the same materials he appropriated; the researcher's appropriation or purchase of chemicals didn't make those chemicals scarce in a way so as to violate the Lockean proviso.”

    Deze onderzoeker mag dus een verbod opleggen op het kopiëren van het recept omdat hij alles mag doen met zijn eigen bezit en omdat hij daardoor anderen geen schade toebrengt.

    Volgens Pogge bestaat er een fundamenteel probleem met deze redenering. Zelfs als je de rechtmatige eigenaar bent van specifieke (“token”) dingen, is het onduidelijk waarom je daardoor eigenaar zou kunnen worden van soorten (type) dingen. In de filosofie maakt men onderscheid tussen “type” en “token”. Een type is een soort van iets. Bijvoorbeeld de “paardheid” is het type. Een specifiek paard op een weiland is een “token”, een exemplaar van het type paardheid. Als je de eigenaar bent van een exemplaar van een gemaakt medicijn, het is niet vanzelfsprekend dat je de eigenaar bent van dat type medicijn, zelfs als je het zelf hebt uitgevonden en gemaakt hebt uit je eigen ingrediënten. Hoe kan je anderen verbieden om ingrediënten, die zij rechtmatig bezitten, op dezelfde manier te mengen zoals jij?

    Pogge maakt een analogie met een recept. Stel je voor dat je ontdekt dat je een gerecht lekkerder kan maken door er boomschors aan toe te voegen. Hoe kan je anderen verbieden om hetzelfde te doen? Hoe kan je jezelf eigenaar roepen van het type “gerechten met schors”?

    Stel je nu voor, zegt Pogge, dat je schors met champignons vervangt. Als je jezelf eigenaar roept van alle “gerechten met champignons” en je verbiedt anderen om deze zelf te koken, dat zal Nozick’s argument tegenspreken. Je brengt anderen namelijk schade toe. Je zou de anderen gedeeltelijke onteigenen, zonder hun toestemming en zonder compensatie. Je legt een hinderlijke voorwaarde eenzijdig aan het recht van anderen om hun eigen champignons toe te voegen aan hun eigen gerechten, tenzij zij bereid zijn alles te betalen, wat jij er ook zou vragen voor het voorrecht om champignons in gerechten te mengen. Dit is absurd en tegelijkertijd in strijd met Nozick’s libertarisme, zegt Pogge.

    Je zou kunnen zeggen dat de medicijnfabrikanten vrij is om zijn rechtmatig uitgevonden medicijnen aan anderen te verkopen, onder de voorwaarden die hij zelf bepaalt. Één van deze voorwaarden zou kunnen zijn dat de kopers nooit naar de inhoud kijken en nooit dezelfde ingrediënten, op dezelfde manier mengen. Dit contract, zegt Pogge, geldt echter niet voor de rest van de mensen, die geen contract afsluiten. Als zij een verloren pil vinden, of van anderen iets over het recept horen, zijn ze niet gebonden aan een dergelijke afspraak. Waarom mogen zij niet kijken wat er zich in de pillen bevindt en daarna dezelfde soort pillen gaan maken, met de door hen rechtmatig bezeten ingrediënten?

    Daardoor, concludeert Pogge, diegenen die beslag leggen op een type (soort) medicijn schenden Locke’s proviso, door onvoldoende achter te laten voor de anderen.

    Reacties

    Commentaar
    Jouw naam/bijnaam
    Website url
    E-mail
    Je Punt profiel
    Hou mij op de hoogte
    Ik wil op de hoogte gehouden worden
    Dit is een verplicht veld
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl