mihai.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    test
     
    Mysterie van het Dilemma
    Mysterie van het Dilemma


    Er bestaat een slag mensen, dat conflicten in twee soorten verdeelt: conflicten met onbetwistbare schuldigen en conflicten met complexe verklaringen, vol dilemma's. Gelukkig zijn hun vijanden altijd de duidelijke schuldigen, zoals in Darfur en Ex-Joegoslavië. En gelukkig zijn hun vrienden onderdeel van een ingewikkeld conflict, zoals Israël. Een dergelijk mens met complexen is Nausicaa Marbe. Maar wat is er zo ingewikkeld en vol dilemma's aan het Israëlisch-Palestijnse conflict?
    Het conflict kan makkelijk opgelost worden. Men legt het conflict aan een rechtbank voor, reeds bestaand of voor de gelegenheid in leven geroepen, zoals het Joegoslavië of Rwandatribunaal. De rechtbank beslist wat er moet gebeuren, of er iemand schuldig is, of er iemand bestraft dient te worden. Er zijn voldoende voorbeelden van grensgeschillen beslecht bij het Internationaal Gerechtshof in Den Haag, voldoende voorbeelden van schurken achter de tailles gezet door het Internationale Strafhof (ook in Den Haag). Daarna dwingt de internationale gemeenschap dit vonnis met geweld aan de partijen op, mochten ze uit zichzelf het resultaat niet accepteren. De Amerikanen zijn altijd blij om een nieuw land plat te bombarderen en deze keer zouden ze ook het recht aan hun zijde hebben.

    Maar als het zo eenvoudig is, waarom wordt het conflict dan niet aan een rechtbank voorgelegd? Wie van de twee partijen heeft een groter belang bij het conflict in de huidige situatie? Zeker niet de Palestijnen. Het internationaal recht staat duidelijk aan hun kant en veel hebben ze niet meer te verliezen. Want als ze niet opschieten bouwt Israël de Westelijke Jordaanoever helemaal vol. Vooral als Likud de verkiezingen wint, want in hun partijprogramma staat duidelijk dat de Israëlische grenzen zich tussen de Jordaan en de zee bevinden, inclusief Gaza.

    Het voorleggen van dit conflict aan een rechtbank, zal niet alleen Israël in haar verdiende hok plaatsen, binnen de grenzen van 1967, maar zal ook de Palestijnen verschaffen wat ze verdienen, een eigen staat, met eerlijke en leefbare grenzen. Laten we nu voor het gemak de vraag terzijde schuiven, of deze oplossing nog steeds onrechtvaardig is voor de Palestijnen, maar dit is wat zij van het internationaal recht kunnen verwachten.

    De Israëliërs en de Westerlingen daarentegen zijn minder gebaat bij een dergelijke rechtszaak. Dat komt niet omdat Israël zich niet verder kan uitbreiden. Want als dat een probleem zou zijn, zijn de Amerikanen altijd bereid om hen nog een extra provincie als cadeau te geven, bijvoorbeeld in de Nevada-Woestijn, Arizona, California, Mohave-Woestijn etc. De Israëliërs kunnen immers elke woestijn in een paradijs omtoveren.

    Een betere verklaring voor het ontbrekende tribunaal is ergens anders te vinden. We leven in een internationaal systeem, gericht op het verschaffen van onverdiende voordelen aan de Westerlingen (en andere machtigen) en onverdiende nadelen aan de minder machtigen in deze wereld. Een rechtszaak tussen machtelozen en machtigen zou een precedent scheppen, dat alle machtelozen in deze wereld op het nefaste idee zou brengen dat zij een fundamenteel recht hebben op een dergelijke rechtbank, waarmee zij de machtigen tot bepaalde dingen zouden kunnen dwingen. Deze rechtbank zou bij voorbaat tot een langzaam verlies leiden van de onverdiende privileges voor de machtigen, misschien zelfs tot een daling van hun materieel levensniveau. Stel je de ondenkbare gedachte voor dat een door de woestijn verbrande Irakeze moeder het machtige Amerika uit haar land zou kunnen gooien.

    Deze angst om de onverdiende voordelen te verliezen, leidt tot alle pro-Israëlische argumenten. Men gaat de werkelijke expansiedrift en de Israëlische misdadigheid verklaren als noodzakelijke kwaad voor een verdediging, als veiligheidsmaatregelen, of overdrijven in het nastreven van welbegrepen eigen belangen. De Palestijnen daarentegen moeten beschreven worden als infantiel, irrationeel of als misdadig, gijzelaars van hun corrupte leiders, van fanatiekelingen, gijzelaars, die onfortuinlijke maar noodzakelijke slachtoffers zijn in het conflict. Dit is echter niets anders dan de klassieke drogreden, gebruikt in het kolonialistische hobby, het is het sociaaldarwinisme van de superieure Wij tegen inferieure Zij.

    Daarom beschrijft men het conflict als moeilijk op te lossen, vol van dilemma's en het argumenten laat men altijd voor latere generaties. We hebben hier echter geen enkel dilemma, het is slechts de onprettige keuze van de Westerling tussen zijn twijfelachtige luxe en zijn getrompetterde morele waarden. En onbeperkt kunnen zappen blijft altijd voorrang hebben op alle andere consideraties.
     

    Reacties

    Commentaar
    Jouw naam/bijnaam
    Website url
    E-mail
    Je Punt profiel
    Hou mij op de hoogte
    Ik wil op de hoogte gehouden worden
    Dit is een verplicht veld
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl