mihai.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    test
     
    Tolerantie kent haar grens
    Tolerantie kent haar grens

    Het is schandalig dat ik, als buitenlander, sommige Nederlanders de betekenis van het woord “tolerantie” moet uitleggen. De Nederlander waant zich een almachtig opperwezen. Hij is iemand die vrijelijk over het lot van de allochtoon beslist. Hij bepaalt. Het is immers uit de goedheid van zijn hart dat hij wikt en beschikt. Want, laten we eerlijk zijn, wie weet er nou beter dan hij wat goed is voor de allochtoon?
    Bovendien leven Nederlanders met de indruk dat tolerantie een soort deugd is, een vrijwillig extraatje, dat zij eenzijdig kunnen geven of ontzeggen, afhankelijk van hun grillen. Als ze tolerant zijn, zijn ze gul, vrijgevig en royaal. Hun begrip van het woord tolerantie is een gevende hand in de richting van de bedelaar: de allochtoon.

    Tolerantie wordt niet gezien als een plicht of als enige andere vorm van noodzakelijke dwang. Tolerantie kunnen zij op elk willekeurig moment stoppen, zonder enige gevolgen, zonder enige vorm van blaam. Hun ziel blijft na deze onthouding onberispelijk blank. En om een voorbeeld te geven, deze Nederlanders geloven dat het aan hen is om te beslissen of een moslima een hoofddoek mag dragen of niet. De moslima zelf hoeft voor deze permissie niet geraadpleegd te worden, een bode met het verdict volstaat.

    Aan de andere kant van het spectrum vinden we de ontvanger van de gunst, de allochtoon. De allochtoon moet vooral dankbaar het handje van de meester kussen en zich snel onzichtbaar maken, hij dient terug naar zijn plicht te gaan, ergens een plee te poetsen vinden. Hij moet vooral het verschil in status erkennen, tolerantie opvatten als een vrijwillig extraatje waar hij geen aanspraak op kan maken en weten dat de meester altijd gelijk heeft.

    Deze relatie tussen gever en bedelaar is asymmetrisch. De allochtoon beschikt niet over een tolerantiedeugd, hij kan de meester niets gunnen. Alles wat de meester heeft of doet, is immers zijn onvervreemdbaar recht. Onze moslima zou alleen al bij de gedachte een esthetisch oordeel over de gewaden van de Nederlander te kunnen vellen in overtreding zijn.

    Indien ik onduidelijk ben; bovenstaande beschrijving gaat niet over werkelijkheid, maat slechts over een vertekend beeld dat sommigen koesteren. Ik zal hieronder de echte betekenis van het woord “tolerantie” uitrafelen.

    Tolerantie is niet een gift, maar een grens. Iedereen is vrij om alles te doen of te laten wat hij wil, met zichzelf en instemmende volwassenen. Tolerantie betekent dat jij daarover weinig te vertellen hebt en er geen dwang over mag uitoefenen. Je mag wel een leefbare druk gebruiken, zoals een milde, zachte poging om iemand van iets te overtuigen, met argumenten en zonder te dreigen met represailles. Je mag bijvoorbeeld een ander een rationeel argument geven om zijn kapsel te veranderen, je mag zeggen dat zijn kapsel gewoon klote is. Maar je kunt niet te lang blijven zeuren, nadat de andere een grens heeft gesteld en gezegd “tot hier en niet verder.” Als je doorgaat in je aandrang, heb je de grens tussen tolerantie en intolerantie overschreden. Het verschil tussen leefbare en onleefbare druk wordt beslist door diegene die de druk ondergaat. Hij of zij stelt de grens. Tolerantie is dus geen deugd, geen vrijwillige gunst aan een ander, maar een door de ander, willekeurig besloten beperking van je vrijheid.

    Dit verandert uiteraard allemaal als iemand met zijn doen of laten de gerechtvaardigde belangen van anderen schendt. Bijvoorbeeld als iemand een portemonnee steelt, kan hij of zij niet meer de grens stellen van je druk. De maatschappij bepaalt op dat moment hoe hard de druk wordt opgevoerd om de portemonnee terug te geven. Ook deze druk is echter beperkt door (mensen)rechten.
     
    Het is waar dat in sommige gevallen moeilijk is te bepalen of iemand de gerechtvaardigde belangen van anderen schendt. Een bakker, die zijn brood tien cent goedkoper verkoopt, kan het faillissement van een andere bakker veroorzaken, zijn zelfmoord bewerkstellingen zodat er plotseling sprake is van een weduwe en een getraumatiseerd bijstandskind dat in criminaliteit belandt. We moeten dan een balans vinden van de vrijheden en kijken welke oplossing het algemeen belang het best dient, zonder onszelf voor te trekken.

    Veel belangen zijn ongerechtvaardigd, bijvoorbeeld bedriegen, en soms is het onduidelijk welke belangen gerechtvaardigd zijn. Charlatans misbruiken deze onduidelijkheid en definiëren hun gerechtvaardigde belangen (of het algemeen belang) zodanig dat zij zichzelf onverdiende voordelen toekennen, of voor anderen oneerlijke nadelen veroorzaken. Een voorbeeld van een charlatan is iemand die een hoofddoek interpreteert als een schending van zijn gerechtvaardigde belangen, met als smoesje dat de hoofddoek een “statement” zou zijn dat moslims superieur zijn.

    Natuurlijk kan een moslima een gerechtvaardigd belang hebben om zonder hoofddoek rond te huppelen en zij is de enige die het mag beslissen.

    Dus tolerantie betekent onvoorwaardelijke onthouding van ondragelijke druk op anderen, zolang hun handelingen geen schadelijke gevolgen hebben voor de gerechtvaardigde belangen van derden. Bemoei je dus met je eigen zaken.

    Reacties

    Commentaar
    Jouw naam/bijnaam
    Website url
    E-mail
    Je Punt profiel
    Hou mij op de hoogte
    Ik wil op de hoogte gehouden worden
    Dit is een verplicht veld
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl